مرحوم آية الله انصارى گذشت . جالب توجّه اينكه علّامهء طهرانى در عين اعتقاد وثيق به مرحوم انصارى با آن علوّ مقام و رفعت شأن همواره با تأمّل و دقّت در امور مربوط به ايشان و دستورات مىنگريستند ، و چه بسا در بعضى از موارد رعايت احتياط را بعنوان اقرب طرق از نظر دور نمىداشتند . امّا قضيّه در مورد مرحوم حدّاد طور ديگرى بود . مرتبه و منزلت مرحوم حدّاد در نگرش علّامهء طهرانى به نحوى بود كه اصلًا وجودى براى خود در قبال حضور او و مجالى در مزمار سنجش مبانى خود در اوامر و نواهى او نمىيافتند . بارها مىفرمود : من در مقابل حدّاد صفرم ! آرى رمز موفّقيّت و موقعيّت استثنائى علّامه طهرانى در بين ستارگان آسمان معرفت و تجرّد و توحيد همين بود . و در مقام تفكّر و اعتقاد و التزام به عالىترين و راقىترين آن مىانديشيد و در مقام عمل به متقن‌ترين و مبرم‌ترين آن اقدام مىنمود . مواظبت علّامه طهرانى در استعمال عناوين و تعابير نسبت به افراد با واقعيّت و نفس الأمر بطور كلّى علّامهء طهرانى در رعايت انطباق عناوين و تعابير از مراتب افراد با واقعيّت و نفس‌الأمر آنان دقّتى وسواس‌گونه داشتند . چنانچه در دفاع از حريم امامت و ولايت ، اطلاق لفظ امام را بطور مطلق بدون مضافٌ اليه مثل جماعت ، جمعه ، مسجد و غيره بر غير امام معصوم عليه‌السّلام جائز نمىدانستند . چنانچه در جلد هجدهم از « امام شناسى » در اين مورد بياناتى كافى و شافى دارند . همچنين اطلاق لفظ اولوا الأمر را بر غير معصومين يا استفاده از عناوينى چون علىِّ زمان يا حسين زمان را حرام مىدانستند . در تشبيه شهداى گرانقدر انقلاب اسلامى ايران به ذرارى حضرت سيّد الشهداء و يا حتّى به خود آن حضرت سخت برمىآشفتند . و يا تعبير از واقعهء كربلا را چنانچه بعضى گفته‌اند : محرم ماه پيروزى خون بر شمشير ، صحيح نمىدانستند و معتقد بودند اين شعار اختصاص به جامعه شيعى و مسلمان ندارد ، بلكه ممكن است حتّى از غير مسلمين صادر شود ؛ و بجاى آن شعار : محرّم ماه پيروزى حقّ بر باطل را مطرح مىنمودند .